Oklüzyonun Dikey Boyutunun Rekonstrüksiyonunda Geçici Apareylerin Önemi: Olgu Serisi

Oklüzyonun dikey boyutu (ODB), maksimum interkuspal pozisyonda, maksilla ve mandibula üzerindeki iki anatomik veya işaretlenmiş nokta arasındaki dikey mesafe olarak tanımlanır. Diş aşınması, diş kaybı, konjenital anomaliler veya maloklüzyonlar nedeniyle ODB’nin azalması; çiğneme fonksiyonu, estetik görünüm, fonasyon ve hasta konforunun bozulmasına yol açabilir. ODB’nin yeniden oluşturulması, estetik ve fonksiyonun iyileştirilmesi, restoratif alanın artırılması gibi önemli avantajlar sağlasa da; ani ve kontrolsüz değişiklikler, temporomandibular eklem rahatsızlıkları, kas adaptasyonu problemleri ve fonksiyonel uyumsuzluk riskini artırabilir. Bu nedenle tedavi planlamasında, hastanın mevcut fonksiyonel ve estetik durumu dikkatle değerlendirilmelidir. Kalıcı protetik tedaviler öncesinde hedeflenen ODB’ye kademeli adaptasyonu sağlamak amacıyla geçici apareylerin kullanılması önerilmektedir. Overlay hareketli bölümlü protezler (OHBP), geçici sabit bölümlü protezler (SBP) ve oklüzal splintler; hastanın mevcut durumu, beklentileri ve klinik gereksinimleri doğrultusunda seçilerek adaptasyon sürecini kolaylaştırabilir. Bu olgu serisinde, ODB’si azalmış farklı vakalarda çeşitli geçici apareyler kullanılarak ODB artışının planlandığı, uygulandığı, klinik olarak takip edildiği ve elde edilen sonuçların değerlendirildiği tedavi protokolleri detaylı olarak sunulmaktadır.

Anahtar Kelimeler: Oklüzyonun dikey boyutu, diş aşınması, oklüzal splint, geçici aparey, protetik rehabilitasyon

Importance of Interim Appliances in the Reconstruction of Vertical Dimension of Occlusion: Case Series

The vertical dimension of occlusion (VDO) is defined as the vertical distance between two anatomical or marked points on the maxilla and mandible in maximal intercuspation. A reduction in VDO due to tooth wear, tooth loss, congenital anomalies, or malocclusions can lead to deterioration of masticatory function, esthetics, phonation, and patient comfort. Restoring the VDO offers significant advantages such as improved esthetics, function, and increased restorative space; however, sudden and uncontrolled changes may increase the risk of temporomandibular joint disorders, muscle adaptation problems, and functional incompatibilities. Therefore, during treatment planning, the patient’s current functional and esthetic status should be carefully evaluated. Prior to definitive prosthetic treatment, the use of interim appliances is recommended to facilitate gradual adaptation to the targeted VDO. Overlay removable partial dentures (ORPDs), temporary fixed partial dentures (FPDs), and occlusal splints can be selected according to the patient’s condition, expectations, and clinical requirements to ease the adaptation process. In this case series, clinical protocols for planning, implementing, monitoring, and evaluating VDO increase using various interim appliances in patients with reduced VDO are presented in detail.

Keywords: Vertical dimension of occlusion, tooth wear, occlusal splint, interim prosthesis, prosthodontic rehabilitation